Wszędzie dobrze, ale w domu maliny

Leniwy poranek rozpoczęty od kawy popołudniowej i obiadu, którego nie muszę robić. W końcu się wyspałam. Muzyka z lat ’80 rozbrzmiewa w całym domu. Zastanawiałam się, czy są jeszcze maliny, ale sprawdzenie tego sobie darowałam, bo wolałam poczekać na słowne potwierdzenie rodzicieli. Orzekli, że na pewno jakieś są. 

Nawet truskawki się uchowały :]

I były. Pełno. Odbijały beztrosko słońce, kiedy zbliżyłam się zakończyć ich żywot. Zapełniłam całą miskę. A jeszcze dojrzewają nowe. Pamiętam, jak za dzieciaka u dziadków na działce szłam ich trochę zebrać. Takie małe, rubinowe owoce, a tyle radości. Przeważnie wracałam z prawie pustą kobiałką, bo większość zdążyłam połknąć zanim dotarły do miejsca przeznaczenia. Teraz myślę, jak je wykorzystać. Chyba najbardziej lubię jeść je prosto z krzaka, choć jestem pewna, że połknęłam dziś jakąś bogu ducha winną mrówkę, a pająk ledwo uszedł z życiem. Ot, uroki bycia żarłokiem. 

Dobre do śniadania..

Późne lato ma smak malin. Dobre są w ramach deseru same i w towarzystwie, idealne na koktajl, do śniadania, do muffinów, ba! nawet do łososia. Mogę zrobić słoik dżemu, mogę wyłożyć nimi tort, dorzucić do naleśników. Morze możliwości i paraliż decyzyjny.

...i na deser ;]

Z malinowym dylematem,

A.

Z dedykacją dla Przemka, którego irytują moje malinowe zbiory ;).